Նշմար Բ

By Նշան Պասմաճեան , armenia.com.au | Tuesday, 24 June 2014



Կամենալը Կարենալ Է

Ներկայ եղայ <<Երեկոյ մը Հայր Վահան Օհանեանի հետ , Հայկական Հարցը Ամերիկեան Մամուլին մէջ 1890-1922>> ձեռնարկին կազմակերպուած Հարիւրամեակի Կեդրոնական Յանձնախումբին կողմէ ՝ Գօլստըն Ճեմարանի Նալպանտեան սրահին մէջ: Թուական՝ Ուրբաթ , 6 Յունիսի երեկոյեան ժամը 7 : Ինծի հետ ներկայ էին նաեւ 61 հայորդիներ ներառեալ Հայկազուն Սրբազանը, Տէր Աւետիս Քահանան, Հարիւրամեակի յանձնախումբի մի քանի անդամներ, կուսակցութեանց, զանազան միութեանց ներկայացուցիչներ , Հայր Վահանին ազգականներէն ոմանք , Ճեմարանի պաշտօնէութեան անդամներ, եւ վերջապէս Հայր Վահանը ի՛նք . մօտաւորապէս 15 հոգի: Ուրեմն 20000 հայ հաշուող Սիտնի գաղութէն իրականութեան մէջ ներկայ էին 47 մարդ , տրուած ըլլալով որ այդ 15ը յամենայն դէպս ներկայ պիտի ըլլային : Հանգամանք մը չունիմ բայց որպէս սրտբաց հայ սրտանց շնորհակալութիւն կը յայտնեմ այդ 47ին , որոնք արժէք մը գնահատողի իրենց արժանիքը ցոյց տուին: Պահ մը մտածեցի ՝ <<եթէ այս 47ն ալ չըլլային, 15 հոգիով ինչ պիտի......եւայլն>>:

Հայր Վահանին կատարած գործին տարողութիւնը մեծ չէ այլ մեծղի , հսկայ , անսահման : Պատմաքաղաքական աննման գործ, որ հաստատութիւններ միայն կրնան գլուխ հանել. իսկ Մխիթարեան Ուխտի այս ուխտեալը 10 ծաւալուն հատորներու մէջ ամփոփուած ամերիկեան ամենէն ծաւալուն , տարածուած թերթերուն մէջ հայութեան մասին որեւէ տպուած խօսք 1890-1922՝ հաւաքած ու գրի առած է առ ի հրատարակութիւն, ձօն՝ հարիւրամեակին : Հայ ժողովուրդին եւ իր դատին վերաբերող այսքան լուրջ ուսումնասիրական աշխատանքին անլուրջ մօտեցում... ընդունելի չէ:

Եթէ անձս այսքան վիրաւորանք կը զգայ կրնամ երեւակայել թէ որքան վիրաւորուած պէտք է զգայ Հարիւրամեակի Կեդրոնական Յանձնախումբի իւրաքանչիւր անդամ (ձեռնարկին ներկայ կամ բացակայ ) : Խրատ տուողի դերին մէջ չեմ ուզեր գտնուիլ սակայն , անկեղծ թելադրանքս է , որ Յանձնախումբի Դիւանը անմիջապէս լիագումար նիստի հրաւիրէ իր անդամները եւ քննէ թէ ինչո՞ւ այս գեղեցիկ եւ կարեւոր ձեռնարկին տրուեցաւ անկարեւորի հանգամանք : Դեռ սկիզբն ենք գործունէութեան . թելադրանքէ աւելի խնդրանք է , որ յանձնախումբը վերանայի իր գործունէութեան , այդ ըլլայ նպատակ, ծրագիր , գործակցութեան ոճ թէ այլ եւ վերաքննէ կարելիութիւնը աշխատանքի միասնական գործելաոճի մը որդեգրման :

Թող <<Երեկոյ մը Հայր Վահանին Հետ>> ձեռնարկին քիչ մասնակիցներ ունենալու իրականութիւնը մեզի խթան հանդիսանայ իրարմով գօտեպնդուելու , որպէս մէկ բռունցք ներկայանալու մեր թշնամիին եւ որպէս մէկ սիրտ՝ մեր ժողովուրդին:

Կամենալը կարենալ է :

 

Ներկայ եղայ «Երեկոյ մը Հայր Վահան Օհանեանի հետ , Հայկական Հարցը Ամերիկեան Մամուլին մէջ 1890-1922» ձեռնարկին կազմակերպուած Հարիւրամեակի Կեդրոնական Յանձնախումբին կողմէ ՝ Գօլստըն Ճեմարանի Նալպանտեան սրահին մէջ: Թուական՝ Ուրբաթ , 6 Յունիսի երեկոյեան ժամը 7 : Ինծի հետ ներկայ էին նաեւ 61 հայորդիներ ներառեալ Հայկազուն Սրբազանը, Տէր Աւետիս Քահանան, Հարիւրամեակի յանձնախումբի մի քանի անդամներ, կուսակցութեանց, զանազան միութեանց ներկայացուցիչներ , Հայր Վահանին ազգականներէն ոմանք , Ճեմարանի պաշտօնէութեան անդամներ, եւ վերջապէս Հայր Վահանը ի՛նք . մօտաւորապէս 15 հոգի: Ուրեմն 20000 հայ հաշուող Սիտնի գաղութէն իրականութեան մէջ ներկայ էին 47 մարդ , տրուած ըլլալով որ այդ 15ը յամենայն դէպս ներկայ պիտի ըլլային : Հանգամանք մը չունիմ բայց որպէս սրտբաց հայ սրտանց շնորհակալութիւն կը յայտնեմ այդ 47ին , որոնք արժէք մը գնահատողի իրենց արժանիքը ցոյց տուին: Պահ մը մտածեցի ՝ «եթէ այս 47ն ալ չըլլային, 15 հոգիով ինչ պիտի......եւայլն»:

Հայր Վահանին կատարած գործին տարողութիւնը մեծ չէ այլ մեծղի , հսկայ , անսահման : Պատմաքաղաքական աննման գործ, որ հաստատութիւններ միայն կրնան գլուխ հանել. իսկ Մխիթարեան Ուխտի այս ուխտեալը 10 ծաւալուն հատորներու մէջ ամփոփուած ամերիկեան ամենէն ծաւալուն , տարածուած թերթերուն մէջ հայութեան մասին որեւէ տպուած խօսք 1890-1922՝ հաւաքած ու գրի առած է առ ի հրատարակութիւն, ձօն՝ հարիւրամեակին : Հայ ժողովուրդին եւ իր դատին վերաբերող այսքան լուրջ ուսումնասիրական աշխատանքին անլուրջ մօտեցում... ընդունելի չէ:

Եթէ անձս այսքան վիրաւորանք կը զգայ կրնամ երեւակայել թէ որքան վիրաւորուած պէտք է զգայ Հարիւրամեակի Կեդրոնական Յանձնախումբի իւրաքանչիւր անդամ (ձեռնարկին ներկայ կամ բացակայ ) : Խրատ տուողի դերին մէջ չեմ ուզեր գտնուիլ սակայն , անկեղծ թելադրանքս է , որ Յանձնախումբի Դիւանը անմիջապէս լիագումար նիստի հրաւիրէ իր անդամները եւ քննէ թէ ինչո՞ւ այս գեղեցիկ եւ կարեւոր ձեռնարկին տրուեցաւ անկարեւորի հանգամանք : Դեռ սկիզբն ենք գործունէութեան . թելադրանքէ աւելի խնդրանք է , որ յանձնախումբը վերանայի իր գործունէութեան , այդ ըլլայ նպատակ, ծրագիր , գործակցութեան ոճ թէ այլ եւ վերաքննէ կարելիութիւնը աշխատանքի միասնական գործելաոճի մը որդեգրման :

Թող «Երեկոյ մը Հայր Վահանին Հետ» ձեռնարկին քիչ մասնակիցներ ունենալու իրականութիւնը մեզի խթան հանդիսանայ իրարմով գօտեպնդուելու , որպէս մէկ բռունցք ներկայանալու մեր թշնամիին եւ որպէս մէկ սիրտ՝ մեր ժողովուրդին:

Կամենալը կարենալ է :


comments